Ik ben niet weg, ik ben ergens anders. Ik ben daar nog niet helemaal 
gesetteld, maar de meeste meubels zijn over, ik kan koffie zetten en
ik heb er ook wat lekkers bij. De officixc3xable housewarmingparty moet
nog komen, maar op de web-log gaat niet veel meer gebeuren.
Vanaf nu kun je dat dus uit de URL laten en enkel kijken op:

www.radiovandijk.nl

Daar vind je video's, foto's, tweets en natuurlijk mijn logs.
Check it out… 

Voordat mijn leven verrijkt werd met Gonnie en Gijsje (en andere
 verrukkelijke personages) was mijn beeld van jonge onschuld,
 van het perfecte kinderboek het bekende verhaal van Rupsje
 Nooitgenoeg. Vandaag kreeg ik geen genoeg van het hierboven
 afgebeelde rupsje. Net zo verrast als u zat ik vandaag met mijn
  lief te genieten van de nazomer in onze achtertuin. Met de perfect
  gelukte geuren van mijn allereerste worteltjestaart als nasale
 begeleiding zat ik aan de late brunchkoffie met de Zweedse puzzel
 uit de zaterdagkrant op tafel. Hoe zondag wil je het hebben?!
 Tot ik dit kleine baasje onder de tafel door zich scharnieren.
  Leuk. Even mijn nieuwe telefoon uittesten. Kijken of de goggles
 van Google mij middels een foto kunnen vertellen met welke rups
 wij te maken hebben. Nog niet mogelijk helaas, maar met de nadruk
  op nog, want wat een mogelijkheden lieve mensen.
 Helemaal hooked ben ik aan mijn nieuwe slimme telefoon.
 Deze week nog wel de vervelende conclusie getrokken met
 collega Eric dat het bizar is hoezeer al die nieuwe mogelijkheden
 je in beslag kunnen nemen. Dat je besluit ter ontspanning wat
  televisie te kijken en je ondertussen je mening twittert,
 je mail checkt en ook nog eens je facebook of hyves aan het
  polsen bent. Tijd om te minderen, tijd voor een weekend met
  een boek; was onze oplossing. Nou ik heb deze zondag anders
 veel plezier gehad van al die tijdslurpende facetten kan ik je
  zeggen. En die bewuste collega deed vrolijk mee toen ik de vraag
 twitterde met welke rups wij hier te doen hadden.
 Overigens leuk om te weten is dat de rups in kwestie later
 vandaag nog terugkwam door op mijn sandaal te kruipen toen
  ik net de bollen wilde planten voor komend voorjaar.
 En dus zaten mijn gedachten weer direct bij de zoektocht naar
 zijn identiteit. Na enkele foutieve responsen boden de vrienden
 van vlinder.net uitkomst. Want daar zat ook iemand achter zijn
 pc weekend te vieren en zag de mail, met foto, van mijn lief.
  En die wist het verlossende antwoord. Het was geen
 dagpauwoog zoals vriend van de omroep en hobby-meteoroloog
 Mark opperde, ook geen witte tijger zoals eerdergenoemde
  collega dacht op zijn hand te hebben herkend vanochtend.
 Neen, niet van dat alles. Het betreft hier een Acronicta rumicis.
 Oftewel de zuringuil. Een allemachtens lelijke nachtvlinder.
 Maar ik ben hem, of haar, dankbaar voor het rupsmoment.

Gansch het raderwerk staat stil, als mijn machtige arm het wil.
 Zoiets had ik in gedachten in de hele kwestie ov-chipkaart.
  Ik zou de kaart weigeren te gebruiken en dan zouden ze wel
  bijtrekken daar in hun ivoren torens. U ziet het gebruik van de
 verleden tijdsvorm, want inmiddels ben ik gezwicht. Ontdaan van
  ideologie, geloof en overtuiging loop ik inmiddels met zoxe2x80x99n vermalijd
 ff-ing pasje te bliepen dat het niet mooi meer is. Soms betrap ik
 mezelf zelfs op de gedachteflard xe2x80x98Heej, best handig die chipkaartxe2x80x99.
  Maar dan schud ik mijn hoofd als ware ik een Veronica-meisje
 dat geil maar zelfstandig boven water komt en loop ik verder
 naar mijn overstapperron. Vreemde gedachten be gone be gone.
 Duidelijk is in elk geval dat er een kabinet kan komen dat het
  volk wil of uitkotst, dat er een herfst mag komen dat het niet
  mooi meer weer is of niet, met bladeren en storm enzo,
 maar demonstreren op het Malieveld met vakbondsleiders is niet
 aan mij besteedt. Ik ontbeer een ruggegraat en heb de strijd
 tegen de chip bij voorbaat verloren. En Gelderland gaat 18
 november pas finaal voor de bijl, kun je nagaan. En vandaag
 werd maar weer eens helder hoezeer ik gelijk had in mijn
 inmiddels verwaaide tegenwerpingen tegen die kaart.
 De stadsbus die mij bracht naar de locatie vanwaar deze log
 zich afspeelt wilde mij al waarschuwen voor naderend onheil.
  In het afscheidsmoment met programmamakker Hagel en de
  technicus van de dag werd er zo onmundig lomp geremd,
  dat ik achterwaarts molenwiekend door de bus strompelde.
  Besmuikt gniffelend werd ik met het schaamrood in de nek
 weggezwaaid. De volgende buschauffeur was wel aardig.
  Ontfermend over elke medemens die zijn ov-chipkaartpaaltje
 voorbij stapte. Zo ook die verwarde bejaarde dame die voor
 de derde keer in korte tijd ontsnapt was uit waar ze dan ook
  verbleef. En zonder geldig reisbewijs zat ze nu al de hele
 dag bazelend in trolley, trein en bus. Dat moest stoppen
  vond de chauffeur en wij medereizigers met hem.
 En dus de bus aan de kant gezet en de politie gebeld.
 Die zouden zich verder met oma bemoeien. En wij konden in
 plaats van wachten wel overstappen op een collegiale bus die
 langszij kwam. En daar ging het mis. Vergeten uit te checken.
 En vergeten om vervolgens in te checken bij die andere bus.
  Gewoon hop on hop off gedaan, als ware ik een dagtoerist.
  En dus toen ik op mijn eindbestemming kwam en uitcheckte
 zei de paal geen tot ziens tegen mij, maar wenste me
  een goede reis. Pas toen ik mijn straat in liep begon
 het te dagen. Kak. Nu is het dus de volgende keus. Zie ik dit als
 een les van vier euro, of acht of weet ik veel hoe schandalig
 veel die fundamentalistische zwarte monturen nu weer van
 mijn rekening gaan afschrijven voor deze vergissing.
  Of ga ik mij morgen laten meesleuren van 0900 nummers,
 downloadformulieren, restitutieloketten, inlogfouten
 en ga zo maar door om dit financieel recht te zetten?
  En op dat moment keek ik uit het raam en zag een
 boomblaadje langzaam rood kleuren. Langzaamaan
 begint  mijn hart een socialisctische kadans te krijgen.
 De baricaden op, ik pik het niet langer en doop
 mijn zwaard in inkt. Te wapen.

Donkere wolken wederom boven de zomervakantie. En dan bedoel
ik niet die rakkers die mijn nieuwsweek gered hebben en in de
Achterhoek voor zandzakken en dijkgraven met strakke broeken
zorgen. Want hoe groot dat kleine leed daar ook moge zijn, en hoe
klein daardoor het grote leed in Pakistan ook is uitgevallen, het is
en blijft een imponerend staaltje machtsvertoon van Lady Gaia,
beter bekend als Moeder Natuur. En dus slikbaar. In de
eigen backyard zorgt die wolken slechts voor een chagrijnige
Zuid-Arnhemse Dikwam. Haar binnenhok heb ik uiteraard
verschoond en voorzien van vers stro. Maar dat buitenhokxe2x80xa6
in deze regenxe2x80xa6 ik kan wel aan de gang blijven. Dat doe ik dus
ook niet, maar die natte plukken zijn een waar zompig Havanna
aan de Linge voor allerlei slakkengespuis. En dus vond ik Henk de
 laatste dagen na mijn werk pontificaal voor het gaas, mij moedeloos
aansniffelend met twee of drie slijmerige slakkenhuizen om d'r heen.
Noem je dit nou een zomervakantie?, leek ze me te vragen.
 Veel tijd voor schuldgevoel had ik niet, want er wachtten ook
nog de West-Europese Korstnek en haar net zo hongerige en
aandachtsvragende buurman Tommie xe2x80x98de Hangbuikxe2x80x99 van 2 Verderop.
De buren zijn de regen in Kroatixc3xab aan het ervaren en passen
ook op als wij in doosjes verdwijnen, dus quid pro quoxe2x80xa6 
Maar die donkere wolken die ik bedoelde. Die bevatten geen regen.
 Daar valt alleen een oorverdovende stilte uit. Ze vullen het huis
met leegte. Dat het een weekje zou duren was voorspeld door
de meteorologische huisdienst. Mijn lief was namelijk een week
op politiekamp met een groepje xe2x80x98mentally challengedxe2x80x99.
Stuk voor stuk aandachtszuigende, pure plaatjes waar hier en
daar dan wel een chromosoompje van mag mankeren,
maar damned wat zag dat harde werken van haar er dankbaar uit
tussen die juwelen. En haar mooie prinses en de kleine grote man
 waren nog bij hun vader. Dus dat was een weekje alleen thuis.
Geen probleem. Maar het is net alsof hij van de rampzalige zomer
van vorig jaar een traditie wil maken. Ook deze zomer is weer ten
 prooi gevallen aan zijn grillen. En dus is het wederom wachten
geblazen. Hoe vervelend ook, het is bijna op een vreemde manier
geruststellend om te zien dat sommige dingen niet veranderen.
Ik denk dat ik xc3xa9xc3xa9n dagje onder mijn lief dxe2x80x99r paraplu nog wel red.
En dan zul je zien dat de lucht weer blauw wordt.
Na regen komt zonneschijn en gaan we met opgeheven
vinger naar keuze weer naar buiten. Fluitend.

Of mijn Duits inmiddels tot een hoger niveau was getild? De vraag is
 legitiem vanwege het 18-daags verblijf van een Duits kereltje.
 Het antwoord is teleurstellend. Mijn dikke huid is wel dikker geworden.
 Want als je zoxe2x80x99n jongen zonder bijsluiter of welke vorm van achter-
grondinformatie dan ook, zolang in je midden kan houden, samen
 met de gebruikelijke kroost in huis, dan moet je kunnen incasseren.
 Maar dat had wel tot gevolg dat ik niet vaak met de beste man rond
de tafel ging zitten om aan mijn woordjes te werken. Ik heb hem
echter wel wat talen bijgeleerd. Of althans het broodnodige.
Hoe handig is het bijvoorbeeld om in het Afrikaans te kunnen lezen
 waar je niet in mag: Aangezien we onvoldoende kluiten hadden
 om uitlandig te verblijven, zochten wij ons vertier in uitstapjes
 in de omgeving. Het Afrikamuseum was daar xc3xa9xc3xa9n van.
Om dat wat aan te kleden en spannender te maken dat het
al is, vertelde ik aan onze Oosterbuur dat we naar Afrika gingen.
 Maar hij kon geen Afrikaans, reageerde hij verschrikt.
Dat zal hopelijk wel loslopen, stelde ik hem enigszins gerust.
En inderdaad, nadat we bij de ingang van Afrika hadden geparkeerd,
 een kaartje hadden gekocht en een plas hadden gedaan in het
grenskantoor, verliep de eerste kennismaking met dit vreemde en
 verre continent verrassend soepel. In xc3xa9xc3xa9n van de opengestelde
tuinen van Afrika hing bij een hekje het bordje xe2x80x98geen toegangxe2x80x99.
 Het mannetje vroeg of dat zoiets betekende als xe2x80x98kein zugangxe2x80x99.
 Toen ik dat bevestigde groeide zijn ogen en zwelde zijn borst.
xe2x80x98Ich kann Afrikanisch!xe2x80x99, riep hij uit. xe2x80x98Ja, das kannst du sicher en
nu hop naar der geitjesxe2x80x99, was mijn vloeiend Duitse repliek.
Verder niet meer aan gedacht en te afgeleid door andere dingen
om het hilarische van dit voorval op te merken. Totdat mijn lief
 mij later vertelde dat het mannetje het af en toe niet op een
 rijtje had. Wat dan? Op de meest vreemde momenten,
in de dierentuin, in het bos, in het winkelcentrumxe2x80xa6 noem een
 willekeurige plek, wijst hij naar een verboden toegang en meldt
 trots dat het Afrikaans is! Kijk, en als ik dan denk aan al
die grijze haren die ik deze zomervakantie erbij heb gekregen,
 dan kan ik genieten van dit soort leermomenten. Dat blijft
 zoxe2x80x99n jongen altijd onthouden. Net als feit dat hij door mij
 een komkommer geen xe2x80x98gurkexe2x80x99 noemt maar een xe2x80x98gurkelllllxe2x80x99,
met een overdreven nadruk op de L. Taalkundig natuurlijk
volstrekt onjuist, maar het bekt stukken beter, nicht?

Vlak voordat ik besloot volledig uit de lucht te gaan deze vakantie,
wierp ik een laatste blik in mijn werkmail. Naast de gebruikelijke
dagelijkse gewenste en ongewenste spam, viel mijn oog op een
mailtje uit Finland. Nee, ze hadden geen nieuwe erectiepil bedacht op
 basis van noordelijk groengepunt poolmos en nee, ze hadden
ook geen eenmalige aanbieding van een degelijke kantoorkruk die
ik nu supersnel kon bestellen op basis van xe2x80x98geen verzendkosten maar
wel een heleboel kleine lettertjes.xe2x80x99 Niets van dat alles. Het was een
bericht van Jouni. Deze beste jongeman is gek van radio. Hij ook al.
 En dan radiosignalen opvangen welteverstaan. Laat deze Finse
 rakker nou mijn enige en eigen programma uit de lucht hebben
geplukt. Volgens Jouni kan hij dat dankzij het atmosferisch
fenomeen genaamd xe2x80x98sporadic-Esxe2x80x99. Daarmee is het in de zomer
mogelijk radiosignalen op te vangen van vijftienhonderd kilometer
verderop. Gevalletje xe2x80x98Hallo Bandungxe2x80x99 zeg maar. Het zal.
Maar ik geniet van dit soort mailtjes. Helemaal omdat ik nu weet
dat hij vijfendertig jaar oud is, in een stadje Pirkkala genaamd
woont, in de IT zit en onder andere de website doet van de
plaatselijke universiteit. Hij is gek op films kijken, dol op goede
muziek (joh!), in de winter staat hij op de skixe2x80x99s en in de zomer
 zit hij op de fiets. Maar denk niet dat hij dan geen tijd meer
heeft voor zijn andere liefhebberijen zoals tennis, poolbiljart
en petanque. En in zijn spaarzame vrije minuten vangt hij dus
 signalen op. Vanuit inmiddels honderdvijftig verschillende
 landen en van meer dan zevenhonderd verschillende
radiozenders. Waaronder dus ook mijn dagelijks werk in het
Geldersexe2x80xa6 Of althans, hij hoorde het programma met
 xe2x80x98Frank Fontainxe2x80x99. Kijk, als ik ooit landelijk doorbreek met mijn
goochelact van balancerend fruit op een stokje, en ik heb
nog een meer pakkende naam nodig dan mxe2x80x99n eigen,
dan wordt het Frank Fontein. Sprankelend Fins.
Ik bedoel fris..

Waar zouden Igor, Petrov en die anderen het inmiddels met elkaar
over hebben? Praten ze nog met elkaar of zijn ze al gek geworden?
Ik doel op een zestal astronauten die nu zoxe2x80x99n vijftig dagen in een
loods zitten, ergens bij Moskou. En ze zitten daar voorlopig nog wel
even. Men wil namelijk naar Mars. En dat is best ver. En dus duurt
de reis erheen ook behoorlijk lang. Zo lang, dat er onderzoek nodig is
als dat wat ze daar aan het bekijken zijn in die Russische loods.
Wat doet het met ons mensen, als we vijfhonderdtwintig dagen
lang opgesloten zitten? Afgesloten van de rest van de wereld.
En voor de vorm, zodat we niet kunnen zeggen: xe2x80x98rare jongens die
 Russenxe2x80x99, hebben ze in dat zestal ook een Italiaan, een
Fransman en een Chinees opgenomen. De enige persoon
met wie zij praten buiten de loods is de vluchtleiding. Maar om
dat contact wel realistisch te houden xe2x80x98op Mars-niveauxe2x80x99 zit er een
 vertraging op de lijn. Van twintig minuten. Kijk, en dan heb ik het
helemaal niet zo slecht momenteel. Want ook ik duik een bubbel
 in thuis. Eentje van xc3xa9xc3xa9nentwintig dagen vakantie om precies
te zijn. En voor de broodnodige Babylonische spraakverwarring
hebben we een Duits vakantiekind van de bus geplukt.
Als we zelf niet genoeg kluiten hebben om uitlandig te verblijven,
dan maar iemand die het minder heeft een leuke tijd bezorgen
nietwaar? Wie weet wordt mijn Duitse taalgevoel nog tot een
acceptabel niveau getild ook. Een win-win situatie.
En als ik straks weer terugkeer naar de woelige wereld van
 het Gelders nieuws, moeten Igor en Petrov en hun vrienden
 nog zoxe2x80x99n vierhonderdvijftig dagen zitten. Ergens halverwege
zit dan wel de verkenning van het fictieve Marsoppervlak.
Zal me een dolle boel worden in die loods. Nee, dan is de
omgeving van Arnhem-Nijmegen een stuk buitenaardser
en uitdagender. Ja, ik duik met goesting in mijn eigen
 prikkelloze bubbel. De zomervakanties hier hebben
een neiging om vanzelf boeiend te geraken.
Daar heb ik geen andere planeet voor nodig.

Wat een heuglijk voorbeeld van xe2x80x98luisteren naar wat het volk wilxe2x80x99 had
moeten worden, werden 90 pijnlijke minuten in de dictatuur die Noord-
Korea heet. Het land mocht eindelijk live naar een potje voetbal
 kijken van hun Geliefde Leider. Hij had zich dan ook persoonlijk
met de opstelling bemoeid en de vier sluimerende indivuduen
passend de mond gesnoerd (lees: laten verdwijnen). Maar ik denk
niet dat men in Noord-Korea na vandaag denkt: xe2x80x98Goh wat leuk Kim,
dat moeten we vaker doen.xe2x80x99 Portugal won letterlijk met de bal in
de nek en liep na 7-0 krom van het lachen het veld af. Voetballes,
 noemen we dat. Ik zag vandaag nog een foto van Kim Jong-il.
Met een hilarisch bijschrift. Het regime heeft vandaag namelijk
een kiekje vrijgegeven waarop hij een radijs inspecteert.
Echt eentje van het formaat vloekenswaardig groot. Maar wat het
regime met deze foto beoogd is niemand duidelijk. Willen ze ons
 laten weten dat ze daar grote radijzen eten? Of dat het eten
 van radijs zorgt voor ontluisterend slecht voetbal? Kijk en dan
ben ik dus xc3xa9xc3xa9n van de weinigen die niet moppert op Oranje. Want in
onze tuin groeien wel radijzen, maar die zijn klein, aangevreten
en zullen geen enkele keuring van welke Kim dan ook doorstaan.
 Leuk voor de garnituur. Ik gebruik het blad als avondsnack
voor onze Zuid-Arnhemse Dikwam en weet me getroost dat wij
dus lekker wxc3xa8l door zijn. Zonder enig bestuur in Den Haag weliswaar.
In plaats van koffie en thee drinken moeten ze daar anders
maar aan de radijs. Even door de bittere wortel heenbijten.

Gemiddeld is xc3xa9xc3xa9n op de acht mensen Gelders. Dat klopt lang niet
altijd -eerlijk gezegd slaat het kant noch wal- maar om snel een
inschatting van nieuws te maken gebruikt men op de redactie deze
 stelregel wel eens om in te schatten of we direct op een onderwerp
zullen duiken of dat we het nog even laten liggen. Dus als er 32
oranje jurkjes in opspraak raken aan de andere kant van de wereld,
is het een onderwerp tijdens de vergadering. Daar moet haast wel
een Gelderse jurkvulling bij zitten. Maar neen, het gros was Afrikaans
en ingehuurd door die biermannen die altijd xe2x80x98Zo!xe2x80x99 roepen aan het
 einde van de reclame. Enfin, de berichten blijven lezen, fotoxe2x80x99s kijken,
 je erover verwonderen, meewarig het hoofd schudden, maar verder
niks mee doen was dus het devies. Maar wat kan een regionale
zender dan wel om toch dagelijks aandacht te schenken aan een
mondiaal sportevenement en de nationale gekte daaromtrent?
Ikzelf had nog wel een artikeltje gezien dat tot een telefoontje
kon leiden. Het Dolfinarium in Harderwijk (Gelders? Check!) had
 namelijk een opmerkelijke actie. Op wedstrijddagen van Oranje
kan je gratis naar binnen en daar op een groot scherm naar het
 elftal van Van Marwijk kijken. Ow ja, je moet wel een man zijn.
 Dus van een moeder met twee dochters die alledrie gek van
 voetbal zijn wordt het volle pond verwacht, maar van een man
met zijn zoon niet. Die mogen naar binnen voor nop…
Commercieel verhaal maar wel opmerkelijk genoeg om een
babbeltje aan te wijden. En goed voor een ietwat flauwe edoch
 geslaagde woordgrap: We wisselden nog wat meningen over
 en weer hoe bespottelijk of grappig dit onderwerp kon zijn,
 toen mijn leidinggevende zich afvroeg: xe2x80x98Waarom zou iemand
eigenlijk naar voetbal willen kijken in een dolfinarium?xe2x80x99
Nou ik wist wel waarom: Robben!

Zoals ik al eerder aangaf, die oranje toeter kan me niet zo bekoren.
Vuvuzela is een mooi woord, maar het geluid wat eruit komt is vrij
irritant. Helemaal als het xc3xa9xc3xa9n van de eerste dingen is die je tegemoet
komen bij het opstaan xe2x80x99s ochtends. En toch kon ik er laatst om lachen.
De kleine grote man kwam mij trots tegemoet de keuken.
Hij had weer een nieuwe act bedacht. In plaats van te blazen
zei hij zachtjes roekoe. En toen weer. En weer. En harder.
Steeds vaker en steeds harder. Totdat hij geen lucht meer had
en mij met een rood hoofd, buiten adem stamelend vroeg wat ik
had gehoord. Ik had, zoals je in dit soort gevallen altijd moet
hebben om de pret niet te verknallen, geen flauw idee. Het was
een duif die op het punt van ontploffen stond. Fantastisch toch?
Dat zorgt bij mij allereerst voor een schaterlach en de rest van
de dag af en toe op een mijmermoment voor een glimlach met
terugwerkende kracht. Maar het is niet alleen een leuke
keukenact. Het zou in het landsbelang dienende audiotraining
kunnen worden. Kijk maar naar India. Daar is een Pakistaanse
indringer onlangs aangehouden en in de cel gestopt. Het was
geen explosieven bevattende jurk met bijbehorende fundamentele
baard, maar een duif. Eerlijk waar. De vogel wordt al enkele
dagen bewaakt door gewapende politieagenten. Die vermoedden
dat de duif in kwestie de grens is overgevlogen. En dat doet een
duif niet zomaar. Die moest zeer zeker een bericht overbrengen.
Staatsgeheimen wellicht. Of misschien is het wel een bom,
dacht ik terug aan de keukenact. Maar er is geen korreltje
buskruit gevonden; het dier is volledig medisch onderzocht.
Wat ik dan wel weer een vreemde besluitende laatste zin
vond in het nieuwsbericht is dat het dier, volgens
functionarissen, absoluut geen bezoek mag ontvangen.